کتاب «PNEI» بر پایهٔ یک مفهوم بنیادین استوار است: هیچ سلولی، هیچ هورمونی، هیچ احساس و هیچ باور ذهنی از دیگری جدا نیست؛ انسان یک سیستم یکپارچهٔ روانی–عصبی–غددی–ایمنی است که کوچک‌ترین تغییر در یکی از این محور‌ها، چهار محور را هم‌زمان دگرگون می‌کند.
در دیدگاه کلاسیک پزشکی، غدد، سیستم عصبی و ایمنی سه حوزهٔ جداگانه بودند. اما در مدل PNEI، این مرزها فرو می‌ریزند:
افکار، احساسات و استرس، از طریق نوروهورمون‌ها و سیتوکین‌ها به سیستم ایمنی و اندوکرین سیگنال می‌فرستند، و برعکس، التهاب و تغییرات هورمونی بر خلق و ذهن اثر می‌گذارند.
آنچه در روان رخ می‌دهد، هم‌زمان در سلول اتفاق می‌افتد.